و اكنون بازكويم تكرار افتد . ماندست بر « 1 » ما بعضى از علامات و « 1 » اسباب ايشان جداجدا و « 2 » اغاز كنم از علامات تن معتدل . در علامات « 3 » كوييم « 4 » كفتار ما كى معتدل اين لفظ مشتمل باشد مر سه جيز را يا اين تن بجميع اجزاى خويش معتدل باشد يا باخلاق نفسى يا بقوات « 5 » طبيعى . و اما علامات تن معتدل آن بوذ كى بكونه سرخ و سبيد بوذ « 6 » و بوست وى معتدل بوذ ميان صلابت و لين و ببسوذن نه سرد بوذ و نه گرم و نه سخت فربه « 7 » و نه سخت لاغر و ركهاء او « 8 » نه فراخ بوذ و نه سطبر و نه باريك « 9 » و نه تنك و موى وى معتدل بوذ به مقدار نه سخت كشن بوذ و نه سخت تنك و بقوام نه سطبر بوذ و نه باريك و نه سخت جعد بوذ و نه زنكى - موى ( f . 98 ) و نه سخت سياه و نه سخت سبيد و نه سرخ و نه زرد جى مىكون بوذ و مسام بوست وى نه سخت تنك بوذ و نه « 10 » فراخ . اما اخلاق نفسى « 11 » وى جنان بوذ كى معتدل بوذ ميان تهوّر و جبن و معتدل بوذ ميان سخت‌دلى و « 12 » رحيم‌دلى و معتدل بوذ ميان « 12 » تنگ‌دلى و خشم‌ناكى و ميان بىخشمى و فراخ‌دلى و معتدل بوذ ميان شتاب‌كارى و فرغول‌كارى « 13 » و معتدل بوذ ميان دستان‌آورى و « 14 » خيركى ، كشاذه‌خو نبوذ و كرفته‌خو نبود و كينه‌دار و حسدكين

--> ( 1 - 1 ) - ف : من علامات ( 2 ) - ف : جدابجدا ( 3 ) - ف : باب فى ذكر العلامات ( 4 ) - ف : كويم ( 5 ) - ف : به قوت ( 6 ) - ف : سرخ بوذ و سبيد ( 7 ) - ف : بود ( 8 ) - ف : « ركهاء او » ندارد ( 9 ) - ف : بوذ ( 10 ) - ف : افزوده . سخت ( 11 ) - ف : نفسانى ( 12 - 12 ) - ف : رحمكنى و ميان ( 13 ) - م : آهسته‌كارى ( 14 ) - ف : افزوده . ميان